به نظر می رسید سالن های مختلف نمایشگاه بین المللی تهران که صبورانه نظاره گر اهالی مقیمِ ده روزه ی خود هستند، حتما خاطره ی نمایشگاه های صنوف دیگر و سال های پیش تر را کم و بیش به خاطر می آورند و شب هنگام به “پچ پچ” و در گوشی گفتن با یکدیگر پرداخته و چیزهایی با هم خواهند گفت که صلاح نمی دانند بلند و با صدای رسا آن را بیان کنند. هرچه بود این نمایشگاه با خوبی و بدی هایش به مدت ده روز همه را گرد خود جمع کرد که بگوید: ما هنوز هستیم.