وضعیت اقتصادی نشریات، نه تنها بهتر نشده بود بلکه وخیم تر شده و خیل عظیمی از روزنامه ها و روزنامه نگاران دچار محاق و بکن و نکن ها شده بودند. قانون مطبوعات تغییر اساسی کرده بود و نگاه مطلوبی به کار عظیم روزنامه نگاری در آن دیده نمی شد. ما به جای این که پس از سال ها انتظار، از این اجازه خوشحال شویم، ماتم گرفتیم که “حالا چه کنیم؟” ماهنامه را انتشار بدهیم یا نه؟ هر چه بیشتر تحمل و تأمل کردیم، دیدگاه رو به روی ما، روشن و استوار و امیدوار کننده نشان نمی داد. اما چه کنیم که با تمام این ها روزنامه نگاریم و کاری و عشقی و وظیفه ای جز این کار از دستمان بر نمی آید. گفتیم باداباد! ما که سال ها از بیان و قلممان نان نخورده ایم. بلکه بارها نانمان نیز به خاطر بیان و قلم بریده شده است. پس انتشار “رونا” را هم انجام می دهیم. اگر که خوب شد و آن مصایب گذشته ی اقتصادی و حقوقی را نداشت که چه بهتر و اگر بد شد، این هم روی آن بدی های پیشین اضافه؛ بالاخره ما شیر پاک خورده ی عرصه ی فرهنگ و قلمیم. باداباد. این شماره ی صفر ماهنامه را با بضاعت کم خود اما با امید به غنی سازی آن، تقدیم شما می کنیم. ما را یاری کنید. ما همچنان هستیم؛ شما کجایید؟!