می بخشی اگر احساس صمیمیت کرده و “شما” را “تو” خطاب می کنم. -2جمع همه ی شرایط زمانی، مکانی ، انگیزشی، ذهنی و عینی برای مراجعه ی موکل به وکیل به خصوص در کلان شهرهای پرتراکم، کاری آسان نیست. بهترین پاسخ وکیل به مراجعه ی موکل،”شنیدن” حرف های اوست. ایجاد فضای مناسب و اطمینان بخش و ایجاد حسی که بتواند با دریافت آن، آسوده و آرام حرف بزند و دریابد که وکیل حرف های او را می گیرد و می فهمد. بخشی از معضل روحی او با همین “شنیدن” التیام می یابد. نقش وکیل، نه تشدید تنش، بلکه کاهش تشنج است. -3عصر شنبه، همان لحظات اولیه ی شروع کار دفتر، آقای منصور نزد من آمد. آرام، اما افسرده و متاثر بود. اظهار داشت حداقل 20 دقیقه ای وقت شما را می گیرم. کنار میز من یک صندلی چرخ دار بود. آهسته در آن فرو رفت و مانند یک “Gentelman” آرام و مؤدب شروع به حرف زدن کرد. گاه گاه چهره اش نمناک می شد. با آرامش به سخنان او گوش دادم و بسیار متاثر شدم. سرانجام گفت: آقای فتحی ، من به حکم اعتراض نمی کنم، مشکل را حل کنید. حقوق موکل و حق الوکاله ی شما را می پردازم، به او گفتم: “حقوق موکل آری، اما حق الوکاله ی من برعهده ی شما نیست...” دو سه روز بعد... به دادگاه رفتیم... یک جعبه شیرینی خریدیم. جناب آقای گوهری، قاضیِ شریف و بی طرف دادگاه، در جمع کارکنان دفتر خود روی یک صندلی فلزی نشسته بود. در چشمانش محبت موج می زد. به سمت ایشان رفتم. دستشان را فشردم گفتم: “ این است نتیجه ی تصمیم گیری بی طرفانه و شجاعانه ی قضایی. درود بر شما” آقای منصور، حقوق موکل راطی چک بانکی که به همراه داشت، همان جا به او تسلیم کرد. -4آقای منصور و همسرش بیش از سه سال درگیر در پرونده ای بودند. هر دو در نتیجه ی فشارهای موجود، دچار مشکلات عصبی شده و سروکارشان به روان پزشک افتاده بود. آقای گوهری قاضی شریف دادگاه از موضع “ دادرسی” بی طرفانه و دقیق و هم آهنگ با نوع دفاع من، معضل آقای منصور را به نقطه حل نهایی رسانید. به موجب تصمیم او آقای منصور محکوم به سه سال زندان شده بود. رأی این قاضی علیه آقای منصور بود. اما “ استخوان لای زخم” نبود. چرا که معضل قضایی آقای منصور به نقطه ی حل نهایی رسید. اما من چه کردم؟ آیا آقای منصور را به زندان انداختم؟ آیا از فرصت کسب شده، بهره برده و امتیاز اضافی برای موکل از او گرفتم؟ نه! من از موضع “دفاع” و با استفاده از تکنیک “صندلی خالی” که آن را از دکتر قاضی یاد گرفته ام، خویشتن خویش را به جای آقای منصور گداشتم و با اقتداری که روی موکل خویش داشتم به او تکلیف کردم که زیاده خواهی نکند. به او توصیه کردم که به “تیغ”ی که از موضع دفاع و دادرسی در اختیار او قرار گرفته است بی اعتنا باشد و به حق خود قانع شود. به این ترتیب وقتی که از دادگاه خارج شدیم، آقای منصور نفسی راحت کشید و میانه ی “شکرآب” او با همسرش نیز “شکرین” شد. یک روز آن ها را در اتومبیل رنوی سفیدشان دیدم که “پچ پچ” می کردند. سواری “ کادیلاک” را قبل از آن فروخته بودند تا پول موکل من جور شود. اما در عوض، آرامش عصبی به دست آوردند. آن چه که گفته شد، شمه ای بود از نقش دفاع و دادرسی در کاهش فشارهای روانی. همان چیزی که اسمش را “ روان درمانی” قضایی” گذاشتم. روان درمانی قضایی اگر به درستی اجرا شود، روان شناسان و نیز راحت ترند و شب ها زودتر به خانه می روند. دادرسی عادلانه و دفاع فاخر موجب کاهش فشارهای روانی است. به عبارت دیگر اجرای “عدالت” ملازمه با سلامت روانی و جسمی مردم دارد و بیعدالتی سلامت روانی و جسمی مردم را به شدت در معرض مخاطره قرار می دهد. مرد پنجاه ساله ای را می شناسم که دو دختر جوان دارد و یک همسر نیمه جوان و یک خانه ی 70 متری که در معرض تخلیه ایت. اکنون 7 سال است درگیر در معضلی قانونی است. این معضل قانونی تبدیل به بیماری روانی او و همسرش شده است، یک روز فقط نیم ساعت پشت خط تلفن برای من گریه کرد. هم اکنون در حال روان درمانی دفاعی آنان هستم. امیدوارم که حل مشکل آن ها تبدیل به روان درمانی کامل قضایی شود. انتشارات : اشکان چاپ اول: 1384 شمارگان : 3000 نسخه نشانی الکترونیکی نویسنده : E-mail: info@ fathilawfirm.com url: http://ahmadfathi.persianblog.com تلفن ناشر : 66411219-66411325