بهمن 1323-خرداد 1379 عيسي مريم كه در تن جان دميد. / در لبش آن نفحهي احيا منم. سرودهاي از مشتاق عليشاه كرماني كه مبناي انتخاب نامي شد براي فاميل احيايي؛ پدرش اين نام را برگزيد. و محمود هم به تبع، آن را. با نام مستعار محمود زندگاني، هم مطلب در نشريات مينوشت. پسري يزدي با موهاي كلاغي كه در 56 سالگي در اثر يك سانحه اتومبيل جان باخت. به هنگام مرگ 46 اثر چاپ شده و 49 اثر در دست چاپ و صدها مقاله،نقد ادبي،گزارش اجتماعي را از خود به يادگار گذاشت. كتاب “ خانهاي بر شن” او هم جزو كتابهاي برگزيده سال 56 ايران شد.
در عرصه كودك و نوجوان بيشترين كتابهايش را نگاشته. او كودكان را به خوبي ميشناخت و داستانهاي جذاب براي آنان نگاشت. وي به راحتي مناسبات به هم ريخته ی اجتماعي و راه مبارزه و مقاومت در برابر آن را در قالب قهرمانان نوجوان داستانهايش به روايتي شيرين بيان ميكرد. احيايي، خود نيز روح كودكانهاي داشت. و به سادگي و پاكي آنان زيست. خرداد امسال ششمين سالي است كه در قطعه هنرمندان و نويسندگان بهشت زهرا آرام و بدون جنجال و ادعا، همانند زمان زيست خود آرميده است. خواهرش «طاهره احيايي» از اندوخته ی برادر دست به كاري بزرگ زد و آن را در امور ساخت يك مكان فرهنگي در شهر زلزله بم به كار برد. دانشكده معمارياي كه به همت كانون نويسندگان ايران در بم در دست ساخت است و با اين كار نگاه اجتماعي-انساني محمود احيايي را تكامل بخشيد. و كانون نويسندگان اعلام داشت كه در اين دانشكده دپارتمان يا كتابخانهاي را به نام او نامگذاري خواهد كرد. احيايي از اعضاي سنديكاي روزنامهنگاران ايران،كانون نويسندگان ايران،شوراي نويسندگان و هنرمندان ايران و انجمن نويسندگان كودك و نوجوان بود. برخي از آثار او نقد تاريخ، قصر مردگان، دلي سپرده به طوفان، سفر نور كوچك، جزيره گلها، ابن سينا، پهلوانان نامي ايران، نخستين تابلو، آخرين تابلو،اسب سپيد و... ميتوان نام برد. يادش و نامش زنده باد.