پدر خوانده قدرتمند او سالهاست رخت از جهان فرو بسته و آن قدرت باصطلاح کمونيست ديگر که زماني به دليل تضادهاي ايدئولوژيک با مجموعه بلوک شرق ، کوبا را دست نشانده اي بي اراده مي دانست ، با وجود روابط دوستانه کنوني با کوبا تأثيري در بود و نبود اين تنها سوسياليسم باقي مانده از نسل زوال يافته پيشين ندارد . پس دربادي امروي در اين تنها سفينه برخوردار از حيات انساني در مجموعه کهکشانها تنهاست .
چرا ؟ او که به مدد مردم کشورش هر از گاهي به راه مي افتد تا دسيسه هاي امپرياليسم را عليه کوبا آشکار سازد و جلو دار جمعيتي ميليوني است که آرام و متين پشت سر او به راه مي افتند . او که يک شهروند در ميان ميليونها شهروند کوبائي است . او که بر دل هاي اکثريت مردم کشورش حکومت مي راند چگونه ممکن است تنها باشد ؟ او به سوسياليسم وفادار است. تا آخرين نفس؛ اينرا خود به زبان آورده است . اگر چه لرزه هاي شديد و بنيان کن دهه 90 قرن بيستم را که منتهي به از هم پاشيدن يکي از بزرگترين ابر قدرت هاي جهان و اقمار پيراموني گرديد پذيرفته و در تاکتيک هاي حکومت مدارانه اش تغييراتي پديد آورده است ! اين يکي از پرورش هاي کليدي قرن ما است . چرا فيدل کاسترو با وجود تحريم همه جانبه آمريکا و انواع تحريکات ويرانگر ( به گفته او از زمان پيروزي انقلاب کوبا CIA چهل بار کوشيده است تا او را ترور کند ) هنوز دوام آورده و حتي در برخي تصميمات سياسي و اقتصادي چند سال اخيرش نيز کاميابيهايي داشته است ؟ آيا اين دوام نشان از حقانيت مجموعه مشي و روال ايدئولوژيک او را با خود دارد ؟ يا پس از مرگش که به هر حال چند صباحي از آن باقي نمانده کوبا به يکباره دگرگون و همچون ويتنام به يکي از دوستان نزديک ايالات متحده تبديل خواهد شد ؟ اين پرسش هايي است که ما با خوانندگان خود در ميان نهاده ايم . شماره هاي آينده « رونا » آئينه اي براي انعکاس نظرات خوانندگان ما خواهد بود .