ایران امروزه یکی از ثروتمندترین زمانهای تاریخی خود را میگذراند. افزایش قیمت نفت این امکان را به برنامهریزان و مدیران داده است که بتوانند رفاه و زندگی مردم را رونق بخشند و آسودگی خیال برای آنان به بار آورند. اما اکنون مردم ایران از نظر معیشتی و خرج روزمره خود آسوده اند؟! براحتی می¬توان گفت، نه. بسیاری از ایرانیان نه تنها آسوده نیستند بلکه در رنج و عذابند، دخل و خرج زندگی آنان هیچ با هم نمیخواند و بسیاری صورت خود را با سیلی سرخ نگه میدارند و آبرومندانه در گرسنگی فزاینده حتا در حد استیصال زندگی می¬کنند. چرا باید اینچنین باشد!؟.
نزدیک به اکثریت ایرانیان با چشمانی از حدقه در آمده، اختلافات فاحش طبقاتی را میبینند و بسیاری آبرومندانه گرسنگی میکشند. چرا !؟ راستی، چرا باید این طور باشد!؟ هر کس آمد به آنان دم از عدالت و رفاه داد و گفت «در شرایط حساس کنونی تنها برای مدت کمی صبر کنید. ما عدالت اقتصادی و رفاه معیشتی را برایتان فراهم میکنیم.» اما بسیاری از ایرانیان، هر چه منتظر شدند، چیزی نصیبشان نشد. در حالی که در جلوی چشمان خود به عینه میبینند که این «شرایط حساس کنونی وطن» تنها برای آنان است و اقلیتی هیچگونه حساسیتی وطنی برایشان نیست!؟ و هر روز چاقتر میشوند در حد ترکیدگی! صریح باید گفت، جا برای ایرانیانی که آبرومند هستند تنگ شده است. و ایرانیان آبرومند چیز زیادی از خوان گستردۀ مُلک ثروتمند خویش، نصیبشان نمیگردد. چرا باید اینچنین باشد!؟ چرا!؟
تحلیل ئهای خود را برایمان بنویسید. پیروز باشید.
محمد باقر صمیمی