هر كشوري براي خود الگويي را دارد و بر آن اساس برنامه ريزي هاي خود را پياده كرده و پله، پله راه ترقي را هموار مي كند. اما با تمامي الگوهاي متفاوت در جهان، همه در بخشي از تصميم گيريها مشترك عمل مي كنند. يكي از اين اشتراكات قبول نظارت همگاني بر امور اداره كشور است و در دل اين نظارت همگاني، يكي از تثبيت شده ترين آنها آزادي جريان اطلاعات و مطبوعات و بيان و قلم و عقيده است، اين تا بدان حد مهم است كه هر كسي مي خواهد حكومت را در اختيار گيرد جهت جلب نظر ملت وعده آن را مي دهد چون هم ملت و هم حكومت گران مي دانند كه اين مهم، يكي از نكات كليدي اي مي باشد كه ملت ها را توسعه يافته خواهد كرد، همچنين حكومت ها را. همانند همان وعده ها و شعارهايي كه رهبران جنبش 57 ايران سر دادند و اقبال عمومي را در پي داشتند. در يك كلام، تثبيت اين اصل كه حق آزادي از حقوق ذاتي ملت ها مي باشد و حكومت ها موظف به اجراي بي چون و چراي آن هستند و خلف وعده از آن رابطه بين ملت و حكومت كه (يك امر قراردادي است) را به هم مي زند و اگر اصرار و اجبار حكومت ها براي بهم زدن اين اصل و انجام ندادن آن تداوم يابد كشور با مشكلات بي شماري در امر توسعه ي حكومت و ملت و سرزمين روبرو خواهد شد و قرارداد بين ملت و حكومت بهم ريخته و تبعات و ضايعات بيشماري را در پي خواهد داشت. توقيف مطبوعات كه با بستن چند نشريه ديگر ادامه پيدا كرده در اين روزها توجه دلسوزان ايران را به خود جلب و نگراني آنان را جهت تثبيت و تقويت عقب ماندگي ايران از چرخه توسعه كه حق و توان اين ملت است را تشديد كرده، بهتر است كه قبل از هر چيز به اصل و وظيفه همه ما كه توسعه ايران است بينديشيم – چه شما حكومت گران و چه ما مطبوعاتيان. نگاه ها و تحليل هاي خود را براي ما بنويسيد. پيروز باشيد. محمد باقر صميمي